Сарказі Ніколя гэта прэзідэнт Францыі. Увогуле яго ўсе лічаць ліберал – кансерватарам, таму што ўсё, што ён робіць ( лібералізуе гаспадарку, змагаецца з нелегаламі і прафсаюзамі) пасуе прынцыпам ліберал - кансерватараў.

Цяпер вынікае, што ён яшчэ фармуе літаратурныя густы нацыі.

Усё пачалося ў далёкія 70-ыя. Калі малады Ніколя падаўся ў чыноўнікі. У Францыі атрымаць права у кабінетах не так проста. Трэба, акрамя ўсяго, здаць іспыт на веданне нацыянальнай культуры ( у тым ліку літаратуры). Сарказі прайшоў тэст і паступіў на службу, аднак успаміны аб тыя як ён зубрыў усякіх там Гюго, Вальтэраў і Раланаў здаецца ў яго засталіся. Таму, што праз 20 гадоў на нейкай канферэнцыі ён раптам выпадкова не заявіў, што яму не падабаецца “Прынцэса Клев”. .

“Прынцэса Клев” – гэтак раман графіні ле Фает, якая жыла ў далёкім 17-ым стагоддзі. Яна была фрэйлінай каралевы Анны Аўстрыйскай, а ў свабодны час актыўна удзельнічала ў жыцці літаратурных салонаў і нават напісала чатыры раманы. У гісторыі літаратуры застаўся праўда толькі адзін “Прынцэса Клев” – псіхалагічная проза пра няўдалае каханне нейкага герцага да нейкай прынцэсы Клеев. Паколькі апошняя яму адмовіла, герцаг канчае жыццё самагубствам. Прынцэса ў сваю чаргу ідзе ў манашкі.

Вернемся да Сарказі. Пра тую заяву Ніколя наконт Клев усе забылі, пакуль французскі ўрад не задумаў пачаць рэформу сістэмы адукацыі. Сэнс пераменаў - зрабіць стаўку на прыкладныя навукі за кошт гуманітарных. Каментуючы пачатак рэформы, заяву пра Флев на днях згадаў брытанскі Guardian

Французы – прыхільнікі захавання гуманітарных факультэтаў, схапіліся за тыя словы Сарко ( мянушка прэзідэнта). Цяпер на вуліцах гарадоў Францыі можна пабачыць шмат людзей са значкамі “Мяне падабаецца прынцэса Клев”. Нейкае выданне, скарыстаўшыся момантам, тэрмінова выдала кнігу ле Фает накладам 2000 экз, які быў праданы за два дні.

Вось такая гісторыя.

Яна выклікае шмат цікавых думак. Праціўнікам Сарказі вельмі пашанцавала. Прэзідэнт мог ляпнуць, што яму не падабаецца нейкі іншы персанаж або твор, напрыклад, п’еса Жан Поль Сартра “Нудота”.. уяўляеце сябе людзей са значкамі “Я люблю нудоту”.

Другі момант – Сарказі за кошт праяў сваіх сімпатый да таго ці іншага твору, фактычна можа фармаваць попыт на кніжным рынку. Кніжка, якую ён залажае, адразу будзе разлятацца як піражкі. Будзь на месцы Саркахі небагаты чалавек ён адразу пачаў рубіць на гэтай тэме капусту.

Кшталту...