Старажытныя грэкі не ведалі аранжавага колеру, а бразільскія індзейцы камайюра і па сёння не адрозніваюць сіняга ад зялёнага. Даруем адсталым англасаксонцам дальтанізм на блакіт і яшчэ раз паўторым, замест іхнага “Richard Of York Gave Battle In Vain” - “Чорцік Аднойчы Жалейку Знайшоў, Бадзёра Сабраўся Фукаць”. Амэн.

Ніякага “індыга”... Ніякага, чорцік Вас дзяры, “джынсу”, “махагону” і “дзікай суніцы”! Я не фарбую валасы, мне не патрэбныя Вашыя “фуксія” і “сэпія”! Не, я не хачу аўто колеру “ласося”, я не канадзец! Я хачу звычайную жоўтую...

Не плакаць, не смяяцца, а проста знайсці - хто вінаваты. Які чорцік нафукаў поўную торбу колераў, якіх я проста не бачу? Як і ўсе прыстойныя людзі... Хто, якая навалач прыдумала фарбу пад назвай “Драздовае Яйка”? Я браў на палец – людзі! Гэта звычайная сіняя!

Дзякуй Вікіпедыі, вінаваты-такі знайшоўся. Сіёнскія мудрацы з 1903 г шыфруюцца пад іменем “Crayola crayons” – амерыканскія вытворцы дзіцячых крэйдаў і фламайстараў. І заадно – шалёныя мультыплікатары колеравае шызафрэніі.

Crayola crayons сціпла пачыналі ў 1903 г у Нью-Ёрку з васьмі крэйдаў. І цэлых 45 гадоў амэрыканскім дзецям было даволі: Чорнага, Сіняга, Карычневага, Зялёнага, Аранжавага, Чырвонага, Фіялетавага і Зялёнага. Неяк круціліся, і парадак быў.

Крызіс заходняй рацыянальнасці, пошукі экзістэнцыі, тэалогія пасля Асвенцыма, сацыяльная дзяржава... А Crayola crayons у 1949-м ладзяць першую дывэрсію супраць здаровае перцэпцыі і дзіцячае арганалептыкі. На пасляваенны рынак выкідваюцца алоўкі: Абрыкосавы, Аліўкава-Жоўты, Аранжава-Чырвоны, Архідэйны, Асотавы, Барвінкавы, Бірузовая Бель, Валошкавы, Вясновая Зеляніна, Гаркава-Салодкі (!), Дынны, Маісавы, Сіне-Зялёны, Фіялетава-Сіні, Ружовы Гваздзік і Цагляная Чырвань.

Кароткі адпачынак – і, у 1958-м, чарговы залп па вачах: Аквамарын, Жывое Золата, Лавандавы, Лясная Зеляніна, Тутавае Дрэва, Флоцкая Сінь і Палёны Аранжавы.

Крэатыўнасць “Крэёла Крэянс” не ведае межаў. Настаўнікі просяць – не называць крэйдавыя фарбы словамі “Берлінская Лазур” ды “Індзейскі Чырвоны”. Некарэктныя асацыяцыі, ведаеце... Калі ласка, вот вам “Паўночная Сінь” і “Каштанавы”. Не падабаецца “Flesh” – вазьміце “Peach”!

У 1972-м Гумбэрты Гумбэрты з поўнымі кішэнямі крэйдаў распачынаюць у Амэрыцы сэксуальную рэвалюцыю. Дзеткам прапануюцца флуарэсцэнтныя алоўкі - услухайцеся ў музыку: Атамны Мандарын, Грымучая Зеляніна, Дзікі Кавун, Лазэрны Лімон, Нэонавая Морква, Радыкал Рэд і Пурпурны Гламур!

Далоў дыктат спектрографаў і храматычных табліцаў! Хто малюе – той і вырашае, які гэта колер… У 1993-м Crayola crayons аб’яўляюць конкурс найлепшых назоваў для “новых” колераў. У выніку – раз’юшаная фантазія спажыўцоў нараджае на свет “Веліч Пурпуровай Гары”, “Драздовыя Яйкі”, “Ерыхонскую Ружу”, “Пашчыкаці-Мяне-Ружовы” і “Рацматацц”...

... Я яшчэ не скончыў, а Аліна Арлова ўжо плача за сцяною. Я ведаю, чаму: яна проста не ў стане адрозніць адну сваю прыдумку ад другой, “Рацл-Дацл-Роўз” – ад “Макаронаў-з-Сырам”. Яна б і адрозніла, дзіця 89 году, але сыр стаў надта ўжо ружовым, а ружы – сырнымі...

Сусед: чаго гэта ты дзверы на пляцоўку начорна памаляваў?
Я: задзяўбала з года ў год надпісы розных смаркачоў сьціраць!
Сусед: ха-ха-ха! Дык у іх жа і белыя маркеры ёсьць!

Аляксей Крукоўскі